Շատ տարիներ անց հայրս, ով ժամանակին ինձ ու եղբորս թողել էր մանկատան դռան մոտ, որոշեց հիշել մեր գոյության մասին, Բայց այս անգամ մենք

հետաքրքիր Պատմություններ

Երբ ես 2 տարեկան էի, ծնվեց իմ կրտսեր եղբայրը։ Մեր հայրը ընտանիքի գլուխն էր, մայրս նրան շատ էր սիրում և լսում էր ամեն ինչ, իմ մանկության տարիներին չեմ հիշում մի պահ, որ նա գոնե ինչ-որ կերպ հակադրվեր նրան։ Երբ տանը ֆինանսական դժ վարություններ սկսվեցին, նա որոշեց, որ կարող է ինքնուրույն պահել մեզ և մորս ուղարկեց աշխատելու արտերկրում։ Մայրս Իտալիայում մի քանի տարի բո ւժքույր է աշխատել:

Նա մեզ ամեն ամիս գումար էր ուղարկում, իսկ երբ գալիս էր Հայաստան, բերում էր քաղցրավենիքի ու հագուստի լիքը տոպրակներ։ Մորս այնտեղ գտնվելու ընթացքում տանը վերանորոգում արեցինք, հայրիկս լրիվ նոր մեքենա գնեց, բայց հետո ամեն ինչ այլ ընթացք ընթացավ: Մայրս հանկարծակի հիվ անդացավ և ստիպված էր վերադառնալ տուն: Մենք անմիջապես շտապեցինք բոլոր ջանքերը գործադրել նրան բո ւժելու համար, բայց արդեն ուշ էր, հի վանդությունը շատ արագ զարգացավ:

Վեց ամիս անց մայրս մա հացավ։ Այդ ժամանակվանից մեզ մեծացրել է հայրս։ Մորս մահից մեկ տարի էլ չանցած՝ հայրս նոր կին բերեց տուն։ Ես ու եղբայրս հիացած չէինք նրա ներկայությամբ մեր կյանքում։ Նա մեզ գրեթե առաջին օրերից չէր սիրում։ Հետո նա համոզեց ամուսնուն, որ մեզ ուղարկի գիշերօթիկ դպրոց։ Այն ժամանակ ես 8 տարեկան էի, փոքր եղբայրս՝ 6։ Սկզբում հայրս նույնիսկ երբեմն այցելում էր մեզ, իսկ հետո մոռացավ մեզ։

Բայց, չնայած ամեն ինչին, ես ու եղբայրս մեծացանք, կրթություն ստացանք, աշխատանք գտանք, անգամ երկուսս էլ կարողացանք ստեղծել մեր ընտանիքները։ Ես ունեմ երկու որդի, եղբայրս ունի որդի և դուստր։ Վերջերս մենք իմացանք, որ հայրիկը հիմա փնտրում է մեզ: Նա ժամանակին կատարել է իր ընտրությունը հօգուտ կնոջ, իսկ այժմ ցանկանում է վերադառնալ։ Նա բացակայել էր մեր կյանքի ամենակարևոր պահերին:

Սկզբում մտածեցինք, որ հայրս եկել է ներողություն խնդրելու, բայց շատ սխալվեցինք։ Պարզվեց, որ նա պարզապես մենակ է մնացել, քանի որ կինը լքել է իրեն։ Եվ երբ հասկացել է իր մենակությունն ու ծերությունը, հիշել է երեխաներին: Ծերության ժամանակ հայրիկս հազիվ էր շարժվում։ Տեսնելով նրան՝ ես ու եղբայրս հիշեցինք, թե ինչպես մի ժամանակ նա մեզ տարավ գիշերօթիկ դպրոց և թողեց մեզ այնտեղ։

Բարեբախտաբար, ամեն ինչ անցել է, բայց մենք դա չենք մոռացել։ Հայրիկս, ներողություն խնդրելու փոխարեն, շարունակեց իր հրահանգները տալ և նույնիսկ համարձակվեց մեզ ինչ-որ բանում մեղադրել։ Մենք լուռ լսում էինք նրան, չէինք ուզում վիճել։ Ես ու եղբայրս այս մարդուն շնորհակալություն հայտնելու ոչինչ չունենք: Բայց մենք երկուսս էլ անփոփոխ որոշում կայացրինք՝ այս մարդը տեղ չունի մեր կյանքում: Նա մեզ չխղճաց, բա ինչի պիտի մենք խղ ճանք նրան։ Նյութը հրապարակման պատրաստեց News415Media

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *